aaa
rss
Printvriendelijke versie

Litanie

Bookmark and Share

Litanie

Alsof hij zich had losgescheurd van ’t vlees

dat hem had voortgebracht -

toch was hij ook een twijfelaar en dit

had hij dus niet verwacht:

“Voor mirakels moet je elders zijn,

wat helpt mij nou zo’n stil gebed?

Wat moet ik met die goochelaar

die mij doet kluisteren aan mijn bed?”

Zijn woorden waren halvelings koud

of zijn zuster liep al van de treden,

het huis uit, naar beneden, gereed met lint en schietgebed

vertrok ze ras, met ferme tred;

want zij was bedrukt, ja zij zocht heil

bij hun moeder die hen nooit verliet

om hem van zijn verdriet

te lenigen.

Gedurig hielden haar lippen maat:

rond en rondom weerklonk haar gebed.

De omweg heeft ze geen ogenblik gestaakt.

Los nog, de ene knoop voor de andere lus.

Een frisse veldbloem verkondigde weerom de stilte.

Intussen was het uit zijn merg gekropen,

zijn kussen had hij recht gedrukt,

en één dikke op haar kaken.

De nijd verdampte uit zijn kleren;

verrukt keek moeder op

alsof geen ziekte hem nog zou deren.

Over de drempel liep zus en zaligheid

weer af en aan, en af

was ook zijn kruis:

Hij leek bevrijd van al het kwade.

“God”, dacht hij, “ons Moeder

is warempel een vrouw vol van genade”.

Nicky Vanwinkel